Los Correos de Bariloche
Aluminé, November 7th 2008
Crawling to Ushuaia…
There are days in life you will never forget. Today was one of them… Unforgettable…
It started in a friendly bush camp along a little creek with a fresh sun. The start was planned early, 7.00 AM ( breakfast at 6.00 AM ) because we were cycling in western direction. The toughest winds in Patagonia come from the West. So, we could expect some wind, plus a long steady climb, and 60 kilometers rough road. 140 kilometers in total. We left as a group to save energy and to beat the windy circumstances. The dark clouds were in sharp contrast with the blue sky. The wind at 7.00 AM is definitely obvious noticeable, but doable. The clouds get darker and darker in front of us. With the bright sun shining in the back we get some brilliant rainbows. We shoot some outstanding pictures before a few drops fall down. The road climbs slowly, the rain stays fortunately away, but the wind gets stronger and stronger. The line of cyclists falls apart; it’s too dangerous to cycle next to each other, and even behind each other. The wind reaches hurricane levels… The riders are struggling and reel like drunken men over the full width of the road. Like soldiers on D-day they fight their way up. Georges tries to cycle, but within a split second he is cycling in the opposite direction. Geert is blown of his bicycle, not seriously injured because the speed has dropped down to 3-4 kilometers an hour. One-by-one the “Andes Trail”-soldiers collapse; they have to surrender and start walking with the hands to the steer. The wind blows the gravel next to road in the air and sandblast our uncovered faces, arms and legs. The Patagonian weather gods want to torture us. It’s a normal asphalted road with a gradient of 3 or 4 per cent. Within a distance of 50 meters no-one can cycle anymore. Even walking becomes difficult, if not impossible. Taking pictures is ridiculous. The scenery is amazingly beautiful with its fresh green grass, monkey puzzle trees, rocks, and melt water creeks, but the wind conditions make our “cycling”-day harsh. Nobody gives a damn about the scenery. The wind takes all our attention. The squalls rage with high speeds around our faces and ears. No time for a normal conversation, even screaming doesn’t make sense. We bow our head and push the bicycle steer down to prevent that the bicycle is blown away. There are moments where we have to hold our bikes strongly and even then they fly into the air; the bike flutters like a kite in the air. We come to a curve where the situation is horrible, terrifying, scary…. I know nothing about Beaufort or wind forces, but I can tell you : hurricane levels and beyond, far, far beyond…. It’s unbelievable. The situation becomes ominous, even dangerous. Back home we would already have got ten times the message that warns people to stay inside for the next 24 hours. We have to lay down in the ditch next to road with the bicycle strong in our hands. Jacob is crawling ( literally ) like a spider over the asphalt to reach his girlfriend Karin which ended up at the other side of the road. Cycling is impossible, walking is impossible, only crawling through the ditch brings us closer to Ushuaia!!!
I pass the horrifying curve, where the wind comes through a funnel from the snow covered Andes Mountains, and try to continue. First walking with the head bowed and later cycling, but very carefully. The wind is still coming from all directions and I have to walk 3 of the 10 kilometers to reach the lunch spot in a save way. It takes me more than an hour to reach the lunch spot which is located at a café/restaurant, at a junction just 1 kilometer before the Argentinean-Chilean border. I send Didier immediately back with the Patrol to the dangerous spot to “rescue” our people. He finds some riders sheltering next to the road from the frightening wind. Others struggle with their bicycles a way to the lunch. That means, walking, cycling and crawling. Finally we all end up at the café/restaurant run by a friendly owner. He allows us that we serve our lunch inside his restaurant. He looks surprised how we all eat a lot to fill our hungry stomachs. The stories are shared between all of us. The temperature inside is pleasant and the coffee is warm. Outside the dark clouds change into cold rain. Nobody is keen to leave to continue our route to Aluminé. We make the decision to cancel the full stage, because we can’t ask people to “cycle” through such horrifying circumstances. The riders can make the decision themselves if they want to continue after lunch or take the Patrol. The situation should improve because we make a turn in southern direction at the junction and we leave the funnel where the wind is blowing like a hurricane.
Sean, Mick, Bene, Geert, André, Gerard, Rob and I continue on the bike. The others take a save ride with Didier in the Patrol for the remaining 80 kilometers. The circumstances improve slightly. The road from lunch is unpaved, and we climb slowly further for another 10 kilometers. The scenery is gorgeous, but we need our full concentration to stay on the bike. We still are balancing on our bicycle to withstand the stormy conditions and the loose rocks on the road. Like real acrobats on bicycles we find our way to the snowline. The first twenty kilometers of the downhill is still a nightmare. Heavy squalls which try to sweep you of the bicycle and sandblasts which torture your uncovered limbs. We don’t have much eye for the forest of unique monkey puzzle trees. We have to go down, down, down… The last 50 kilometers we can fly with an amazing tailwind and almost without pedalling to our campsite just before Aluminé. We reach the campsite along a fast running Rio Aluminé at 6.00 PM. Start time was 7.00 AM. So, eleven hours out on the bicycle…
After a warm shower we take shelter in a nice wooden accommodation at the campsite for dinner. The windows tremble in the rabbets while we consume our dinner. The food and wine tastes wonderful.
According to the campsite owner the circumstances are very, very unusual and not representative for this part of Patagonia. What will that mean when we cycle 3000 kilometers further south? Is the “End-of-the-World” really reachable by bicycle or do we have to surrender our mission?
What a day!!! A day we will never forget…
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
Lake Falkner, November 10th, 2008
Pure Nature…
The night in Aluminé is raining, windy and cold. It’s never nice to get out of a clammy tent with the wet canvas fluttering in your neck. Fortunately we can serve breakfast inside the dry and warm campsite accommodation. We postpone the start to 10.00 AM to avoid the heavy rainfall in the morning hours. The sky is clearing and we stay the whole day dry except from a few drops. The gravel road is still wet and soaks on our nobby tyres. The wind is in the morning hours favourable when we cycle along the fast running Rio Aluminé. The afternoon is a lot tougher when we climb 500 meter over a windy mountain ridge to reach Junín de los Andes. We have 120 kilometers on our odometer when we arrive exhausted at the campsite.
The days to Bariloche, the ski area of Argentina, we cycle through the beautiful Lake District. The days are short ( 90, 60, 86 kilometers ) and relatively easy. We cross the National Parks of Lanín and Nahuel Huapi. The first park is dominated by the 3.776 meter high volcano Lanín which saw a thick layer of fresh snow recently. Parque Nacional Nahuel Huapi is characterised by many beautiful lakes surrounded by green pine forest. The higher parts of the mountains are still covered in a layer of snow. The road rolls through the mountains, along the lakes and the verges are blooming with yellow dandelions and brooms. Spring is in the air. We pass San Martin de los Andes and Villa la Angostura, two of the main ski resorts. The places are characterized by a lot of wooden buildings, ski rental, expensive hotel accommodations and all other things which are typical for such towns. A spot for the happy few of Argentina.
We continue our route via the Ruta de Siette Lagos ( Route of the Seven Lakes ) and make camp along the beautiful located Lake Falkner. A silent blue lake, green forest and white mountain tops. Pure nature…
The water temperature of 10 degrees is not cold enough to keep brave swimmers away. Kirsten, Bene, Sean and Rob go for a quick but very refreshing dip. Pure nature…
In the morning a dense fog hangs over the lake and clears slowly by the sun. Superb. The ducks, gooses and kingfishers make you awake in the golden silence of the Argentinean wilderness. Pure nature…
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
San Carlos de Bariloche, November 11th, 2008
The Trail continues… without trailer…
In the morning at Lake Falkner we have some problems with a dead battery of the Patrol. It can’t be solved in the middle-of-nowhere. The battery has to be brought for recharging to Villa la Angostura, our destination of the day and only 60 kilometers over an unpaved road. Rob and Didier go back with the Chevy to bring the battery to Ewald, who is waiting at Lake Falkner with the Patrol. Ewald places the battery : no problem. Up-and-running again.
Rob drives back to Villa la Angostura with the Chevy. Ewald takes a seat behind the steer of the Patrol. The owners of the basic campsite along Lake Falkner warn Ewald and Didier to take care with the trailer over the bumpy road through the forest. Ewald replies directly : “we have seen a lot worse roads in Peru and Bolivia; don’t worry, we make it!! No problem.”
After 15 kilometers on the road, Ewald ( normally driver of the Chevy ) asked Didier ( normally driver of the Patrol with trailer ) : “Does the trailer makes always such a noise ?”
Didier : “I’m used to it. I don’t hear it anymore…”
Two seconds later… a hard crack… a smash…
Ewald looks in his rear-view mirror and sees a loose axle with two wheels bouncing over the road. The Patrol drags a wooden box without wheels over the rough road.
Ewald : “Oeps, I think we lost an axle of the trailer!!!”
Didier : “Oh, that can happen…”
Rob is driving in the Chevy hundred meters behind the Patrol and is very surprised when he makes a turn and an axle is rolling on the rough road. “What’s this ??”
The stuff of the trailer gets a place on the roof rack and the journey continues to Villa la Angostura. “The Andes Trail” continues… without trailer…
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
Heimwee naar Ecuador, Peru, Bolivia….
( door Cees van Noort )
De Bike-Dreams karavaan trok deze keer zonder grote problemen de grens met Argentinië over bij het plaatsje La Quiaca. Een groot bord met de afstand naar Ushuaia, ruim 5100 km, stond net na de grensovergang, ter bemoediging van ons voornemen….
De betere huisvesting was aanvankelijk het meest opvallende verschil, al werden de stemmen in het peloton steeds sterker dat alles in Argentinië beter was. Georges onze Belgische coureur
liet daar steevast achter aan horen dat er een uitzondering gold voor de olijven van Peru.
Met de eindeloze wegen voor de boeg, begon ik steeds meer te missen van wat zo specifiek voor de vorige landen was.
Waar waren de fluitjes van de mensen en kinderen in het veld? Ik miste het :”Hé gringo, amigo!!!” en niet te vergeten alle verschillende hoedjes en klederdrachten van de vrouwen van Ecuador, Peru, Bolivia..
Waar bleven de kinderen die mee holden met je fiets?
Langzaam realiseerde ik dat er sprake was van heimwee, in plaats van verrukking over dit nieuwe land dat we waren binnen gegaan.
De Argentijnen bleken een stugger volk met een eigen soort Spaans, wat voor de Spaans sprekenden soms moeilijk te volgen was. Er vielen me steeds meer verschillen op. Waren de bussen in de vorige landen op de achterzijde versierd met Jezus die op zijn stralende hart wees, in dit land werden de achterzijdes van de bussen ordinair versierd met vrouwen in bikini, string of gewoon niets.
In de restaurants en later bij onze eigen barbecue keek je je ogen uit naar de lappen vlees die het halve bord bedekten. De aanwezigheid van een of meer ijstenten in elk dorp of stadje dat we aandeden, scoorde bij het peloton extra hoge cijfers..
Opmerkelijk was het feit dat de mensen in Argentinië meestal hun tanden in hun mond hadden, terwijl dat artikel in Ecuador, Peru en Bolivia erg schaars bleek te zijn.
Al direct na de grensovergang was me opgevallen dat de huisjes langs de kant van de weg, welke ik in een eerder verslag op hondenhokken vond lijken, waar doden of ongevallen veranderd waren. Nu waren de herdenkingsplekken voor doden of gewonden versierd met rode vlaggen of flessen. Het duurde even voor ik de betekenis daarvan achterhaalde….
Alle soorten bouwsels kwamen we tegen versierd met rode vlaggen en wimpels ter herdenking aan Gaucho Gil een cowboy die zelf een rode doek om zijn nek droeg. Hij wordt als een weldoener gezien en op deze manier herdacht.
Bij deze bouwsels zie je van alles liggen, bananen, briefjes met bedankt Gauchito, branden er kaarsen of staan er pakken drinken. Bij andere plekken liggen er auto onderdelen, stuken van een fiets of banden en lijkt het meer op een berg schroot versierd met rode vlaggen.
De plekken met bouwsels waar flessen water bij staan in allerlei vormen en hoeveelheden hebben te maken met Diffunta Correa, een vrouw die in 1840 overleed door watergebrek, terwijl het kindje dat ze zoogde nog leefde. Om te voorkomen dat er mensen door watergebrek sterven worden er volle flessen water bij de herdenkingsplekken gezet.
Soms is er een toegangspoort naar het bouwsel gemaakt, een ander keer ligt er een wanstaltige hoop flessen bij…
De meeste Bike-Dreamers zullen zeggen en de wegen dan, vind je die niet beter… Daar scoren ze wel een punt mee. Opmerkelijk is dat er ineens geen Volvo vrachtwagens ons met grote stofwolken voorbij razen maar hoofdzakelijk Mercedes vrachtwagens. Zagen we voordien heel wat oude kevers rijden nu is het een mengeling van Franse en Amerikaanse automerken.
In Chilecito zag ik een stel oude Renault 8 rijden uit de jaren 50 / 60 en een grote hoeveelheid Peugeot 404 en 504 uit de 70/80-ger jaren.
Argentinië is duidelijk een beter georganiseerd land dat veel Amerikaanse trekjes heeft.
Het teken voor de munteenheid, de peso’s, is hetzelfde als het dollarteken en de eetcultuur van de Amerikanen lijkt besmettelijk overgewaaid. Er lopen heel wat zwaarlijvige Argentijnen rond.
Het is een feit dat je in Argentinië gewoon brood koopt bij de bakker en daar staat dan geen vrouw of man met zakken broodjes voor om hetzelfde artikel te verkopen…..
Ik vond dat wel mooi in die andere landen, de heerlijke chaos en de wijze waarop iedereen aan een boterham trachtte te komen.
Inmiddels een paar duizend kilometer het land ingetrokken, begin ik wat te wennen, maar het is mij qua levensstijl te Amerikaans / te Europees. De lengte van de wegen en vaak de eentonigheid van het landlandschap zijn voor mij een maatje te groot.
Mijn hart ligt meer bij Ecuador, Peru en Bolivia...